środa, 23 marca 2016

A propos Brukseli

Któryś z publicystów amerykańskich napisał niedawno, ze jeden zamach terrorystyczny dzieli USA od zwycięstwa Trumpa w wyborach.
Trump na pewno będzie miał o czym mówić w kolejnych wystąpieniach...


czwartek, 17 marca 2016

Dania, imigracja


Interesujący tekst o Danii, a zwłaszcza o jej polityce imigracyjnej. Obraz tego kraju, jaki się miejscami wyłania jest, jakby to powiedzieć...mocno narodowy, wręcz endekoidalny ;) Obsesyjne przywiązanie do i akcentowanie „duńskości”, w tradycji i w codziennym życiu, w barwach narodowych. U podłoża tego, tkwiąca gdzieś w narodowych genach, trauma po utracie terytorium na rzecz Niemiec w XIX w.
Autor pokazuje inne podejście Danii, niż Niemiec czy Szwecji, do uchodźców/imigrantów z Bliskiego Wschodu. Podejście to nazwać można: wymagającym, mniej przyjaznym, niechętnym albo np. realistycznym.
Warto pamiętać, że mała Dania, jako jedyne bodaj państwo Zachodu, potrafiła kiedyś postawić się Hitlerowi i uratować niemal całą swoją ludność żydowską od zagłady.
Tak czy inaczej tytuł artykułu: „Liberal, harsh Denmark” („Liberalna, szorstka/sroga Dania)”, jest moim zdaniem bardzo na miejscu :)




piątek, 29 stycznia 2016

imigracja

Zadałem sobie trud i przeczytałem ok. połowy ze 107 komentarzy pod wczorajszym artykułem o imigracyjnej polityce Angeli Merkel. Chodzi o Financial Times, artykuł jest umiarkowanie przychylny pani Kanclerz, komentarze zaś w 100% krytyczne.
Przyznaję, że nawet dla mnie-sceptyka wobec poczynań niemieckiego rządu, są to reakcje szokujące. Chodzi w końcu nie o jakieś skrajnie eurosceptyczne pisemko, ale o jedną z bardziej poważanych gazet na świecie i o dość elitarny profil czytelniczy. Krytyka jest mniej lub bardziej wyważona, ale nie brakuje też po prostu stwierdzeń typu: "Merkel niszczy Europę" albo "Merkel musi odejść".
Do czego doprowadzi taki rozdźwięk między częścią politycznych elit i głównych mediów a resztą społeczeństwa?


Tytuł tekstu: Hard-headed humanity can save Angela Merkel
http://www.ft.com/intl/cms/s/0/fe07dfce-c41d-11e5-b3b1-7b2481276e45.html#axzz3ybpVSxXu

Wklejam przykładowo kilkanaście pierwszych komentarzy:

####

Anon 1 day ago


St. Angela, who saveth the immigrants, hallowed be thy name.

Listen not to these bigoted commenters who do not understand empathy or compassion.

Let them learn the errors of their ways and come back into the fold in good time.
ReportShare
13Recommend
CMH 1 day ago

I wonder how long it will take for the english-speaking media to just give up the spin control on Angela Merkel. She's hated, isolated and ruining her party's chances in 2017. Let it go
ReportShare
32Recommend
Redbox 1 day ago

Strikes me that the bottom line is " Germany is the problem . . . . yet again."
ReportShare
23Recommend
Wenren 1 day ago


First, pray tell, why does Angela Merkel need saving?

This naive essay underscores a persistent set of fantasies that the west has about the Mideast: that the west can fix anything in the Mideast with democracy, drones, regime change, capital and failing that, immigration. The west should finally come to realize that the only stability in the Mideast comes from nasty, brutish dictators -- you know the kind that can keep Sunni, Shia and various tribal groups from killing each other. Yeah, I know, it's not the kind of thing you bring up at an Oxbridge sort of cocktail party.
ReportShare
50Recommend
Harlington Jock 1 day ago

There are a lot of words but you don't appear to be saying very much.
ReportShare
25Recommend
Metrodorus 1 day ago

Europe is being steadily colonized by groups who are totally antagonistic to its values. It might be a good idea for the FT to hire a journalist capable of appreciating what is at stake, namely: Secular values, openness, freedom of thought and inquiry, equal treatment of men and women and wider societal cohesiveness. It took the European enlightenment hundreds of years to humble Christianity. This progress is about to be thrown away in a matter of a few decades due to the folly of the present political class and their ludicrous multicultural nostrums.
ReportShare
103Recommend
Capt2industry 1 day ago


I agree with the general consensus highlighted by the vast majority of comments:

1. Philip Stephens has misjudged his readership's lack of support for Merkel's open door policy.

2. A million migrants landed last year, a million + are likely coming in 2016, 2017...etc..

3. No one seems to have a plan for stemming the flow, separating the deserving (refugees) from the undeserving (economic migrants), integrating the deserving and returning the undeserving.

4. Simply pretending that we should all simply shrug and accept this situation as unsolvable is pathetic.

Philip Stephens and Gideon Rachman look at the demographics and the push/pull factors and have decided that nothing can stop the tide. However simply because the solution requires tough decisions and hard choices doesn't make it impossible...its called Leadership.

As a proposal:

1. Deploy a multinational naval task force to turn the boats back. This will require significant but available resources (could the US Navy/Coast Guard support) and an unambiguous policy that allows naval officers the mandate to turn the boats around. Based on the premise that every boat that successfully lands in EU encourages another to leave port.

2. Set up EU consul centers in Turkey and other main port of origin nations (Malta etc) to process genuine Syrian & Iraqi refugees. Refuse entry for all others.

3. Genuinely help finance refugee camps, so that the brains that Syria will need to rebuild do not just disappear into Europe, but remain engaged with Syria's politics, culture and future.
ReportShare
70Recommend
me@brussels 1 day ago

@Capt2industry Your proposal is not far from what was suggested by the EU a little while ago; 1. message that EU is open for those who have a valid reason to seek asylum, 2. intense diplomatic activity to establish relations with those countries through which migrants travel and develop processing centres/ hubs, 3. process migrants at source and along the migrant routes outside of Europe (turn those back failing the criteria or move those who pass to the next "station" of processing), 4. maintain the humanitarian line by actually moving the migrants ourselves (and thus avoiding the risks of death/ exposure etc on the high seas etc) and provding adequate shelter, protection etc. This would indeed have satisfied the author's three pillars of bureaucracy (control), money and diplomacy. Just a pity that the EU can't quite get it together at the moment and some member states are starting to lose patience. As you rightly say, some strong leadership required amongst member states' governments and within the EU. Now is not the time to go our separate ways but rather to come together as a cohesive force to tackle the problem.
ReportShare
4Recommend
Capt2industry 1 day ago

@me@brussels @Capt2industry I agree but like Central Bankers, the EU leadership have to be incredibly careful about the language they use. When leaders say "The EU is open for those who have valid reason to seek asylum." Economic migrants hear "The EU is open." And that is enough to upsticks and risk the journey.
ReportShare
8Recommend
Mr Data 1 day ago

It is not the 1.1 million that is the problem. It is the 60 million refugees according to the UN who are on their way. Merkel continues to hold out the promise of a better life here and that they are all welcome to come as there is no limit as to how many immigrants Germany will take in; all they have to do is come. I do not blame them for being confused at why they are being stopped at every turn, when all they want to do is get to Germany and move into (as they have interpreted it) their flat and start a new job the next day and quickly arrange to bring their spouse, kids, parents, siblings and family over.
ReportShare
45Recommend
innocent_bystander 1 day ago


Merkel doesn't give a second thought about refugees, what she really cares about is (i) votes and (ii) her place in history. Her policies follow her polls (4 times as many as any chancellor before her). That's exactly how her U-turn on migration policy came about in September and that is why she did a 180 on energy / nuclear policy. Now that public opinion viz migration swings the other way, wait for another Merkellian U-turn.

Impressive choice for Person of the Year...
ReportShare
12Recommend
Stina Andersson 1 day ago


"in Ms Merkel’s case, a willingness to leave behind those swept up by Islamophobia."

Interesting that Mr Stephens are defining political dissent as a kind of mental ilness.

Stright from Yuri Andropovs playbook. Do any FT reader remember Bokovsky, Sharanski etc. All treated for Sovietphobia in mental hospitals.
ReportShare
50Recommend
Adam Pharaoh 1 day ago


An astonishingly naive and elitist article.

But the comments are well worth the subscription.

Mr Stephens, please ask yourself if the readers who make comments are really all simple minded right wing populist supporting ignoramuses. And then ask yourself if perhaps you're misreading the gravity of Merkel's mistake.


ReportShare
96Recommend
Trutheludes 1 day ago


@Adam Pharaoh

@ But the comments are well worth the subscription.

Wow!

Could FT then being deliberately provocative to keep subscriptions high? I am afraid for FT that someday fatigue might set in among its readers to respond to such frequent uncongenial articles. If this happens will the subscription go down too?
ReportShare
9Recommend
Lars McShane 1 day ago


I am a long time admirer of Phillip Stephen usually articulate and perceptive commentaries, but I'm afraid Philip is surprisingly behind the curve on this one. He should re-read his own colleague Martin Wolf's insightful analysis in yesterday's paper. It is not the 1m migrants already in Europe that is the core of the problem, but the fact that Governments seem powerless to get a grip on the flood of migrants, which will continue, and will polarise our communities in a way that is potentially very dangerous as MW suggested. It is destabilising even many who have been long term supporters of multiculturalism.

On top of that is the lack of any serious analysis of violent Islamic fundamentalism against unbelievers which is rooted firmly in the text of the Koran. Please read it carefully. Moderate scholars who concentrate on contradictory peaceful passages and try to place the texts in their time and place for interpretation purposes are always going to be trumped by Wahhabism and other violent interpretations because the texts give explicit and repeated support to the killing of unbelievers. While the majority of Muslims want a religion with peace at it's heart, and are full of humanity they want to share with the rest of the human race, those who chose a violent path will always be able to quote scripture in their justification, and use for propaganda to recruit the many disaffected to their ranks. Since the majority of unbelievers in the world are targeted by this violence, it's high time we started an open debate about its source, and indeed the historical and human context in which these sources were written. The debate of course must be carried out in a sensitive way, but it must be honest and truthful. We must know what is confronting us, and try to find ways of extracting the venom, difficult as it will be.
ReportShare
54Recommend
William Thayer Sr 1 day ago


Get rid of Merkel.

The 1 million Syrian refugees (which include how many terrorists) should have gone to Saudi Arabia. They have the space, the money and Sharia law.



This is just another example of the elites (Merkel etc.) making a crucial decision that leaves out the people. Wouldn't it have been more democratic to put the decision to accept these 1 million Muslim immigrants to a vote by referendum. I bet at least 70% would vote no.



All of these 1 million Syrians are on welfare. They need jobs. But so do 10% of the European workforce. Youth unemployment is getting close to 40-50%. Why don't the European leaders think about their own unemployed first (called losers by some).


     

środa, 27 stycznia 2016

Wybór

Pytają mnie Japończycy co się dzieje w Polsce i co ja o tym sądzę. Odpowiadam, że na dziś, w pięćdziesięciu procentach wynik wyborczy budzi moją nadzieję, w trzydziestu obawy, a w pozostałych dwudziestu zaistniała sytuacja po prostu mnie śmieszy.
Zacznę od końca. Biorąc pod uwagę, że w Polsce zachodzą obecnie głębokie zmiany, niektórzy mówią o rewolucji, to obawa że sytuacja może wymknąć się spod kontroli, wobec choćby rozbudzonych emocji społecznych oraz różnych nacisków wewnętrznych i zewnętrznych, nie jest całkiem bezpodstawna. Jednocześnie trudno utrzymać powagę, widząc jak demokracja sprawiła figla niektórym osobom żyjącym do niedawna w przekonaniu, że poprzedni porządek trwał będzie wiecznie, a oni tylko dlatego zdecydowali się w niego zainwestować. Nie neguję oczywiście szczerości poglądów tych innych, których sytuacja w Polsce autentycznie niepokoi, a nawet przeraża.

Dlaczego ja jednak zdecydowałem się poprzeć tę zmianę? Agnieszka Holland w czasie demonstracji KOD mówiła, że chce powrotu do stanu sprzed wyborów: „żeby było tak jak było”. Ja bym nie chciał. A swój sprzeciw, mówiąc najlapidarniej, opieram na kontrze do hasła, którym posługują się entuzjaści III RP, że minione ćwierćwiecze było najlepszym okresem dla Polski w ostatnich 300 albo 400 latach. W noworocznym wywiadzie z D. Tuskiem, przeczytałem wręcz o „najlepszym okresie w dziejach”. I fraza ta nie służy tylko jako ozdobnik dyskusji, opinia rzucana an passant. Nie, pełni ona rolę pointy zamykającej każdą dyskusję o współczesnej Polsce: problemy może i są (kto ich nie ma?), ale i tak żyjemy w najlepszej Polsce od stuleci! Opinia jest subiektywna, nie podlega więc falsyfikacji i można ją do woli powtarzać- efekt tym większy, gdy wzmocniony głosem autorytetów. Mnie osobiście ta metoda polemiczna irytuje, a jej propagatorom zarzucam arogancję, ignorancję oraz coś jeszcze gorszego, o czym napiszę na końcu.

Bo jeśli już, to dlaczego III a nie II RP? Osiągnięcia tamtej są w końcu niebłahe: udało się pozszywać kraj po rozbiorach, pokonać ZSRR, wybudować Gdynię (bez dotacji z UE;) i zrobić wiele innych cennych rzeczy. Owszem, po 1926 roku trudno uznać Polskę za kraj demokratyczny, ale na tle ówczesnej Europy nie było to niczym szczególnym, a mimo to wciąż dużo lepszym niż komunizm czy faszyzm naszych sąsiadów. Cieniem na II RP kładzie się wrzesień 39 roku. A gdybyśmy zatrzymali analizę na roku 1938, czy byłaby to najlepsza Polska w dziejach?

Chodzi właśnie o tę perspektywę historyczną oraz o rzetelność i zwykły rozsądek, który podpowiada, że do wydawania tak kategorycznych opinii potrzeba dystansu. Za 50 lat będzie z pewnością łatwiej ocenić ostatnie ćwierćwiecze. Dostrzeżemy procesy, które zachodzą, a których nie jesteśmy jeszcze świadomi. Z drugiej strony, czy jeśli za rok (odpukać!) staniemy wobec konfliktu zbrojnego i go sromotnie przegramy, to czy wciąż III RP będzie tą najlepszą Polską w dziejach, nawet jeśli klęska wynikła z naszych zaniedbań w uzbrojeniu?
Na podobnej zasadzie można zapytać: czy połowa lat 70-tych była najlepszym okresem PRL? A czy z perspektywy 1979 roku, okres gierkowski nie prezentuje się już inaczej, bo jasne stało się, że ówczesny „dobrobyt” budowano na miękkich podstawach, w istocie z zagranicznych kredytów?

Jakie są zatem fundamenty III RP ?

Jak rozumiem „dziejowość” jej sukcesu opierać się ma na trzech filarach: bezpieczeństwo, demokracja i rozwój gospodarczy. Nie mam takiej wiedzy, ale ciekaw jestem czy inne kraje naszego regionu też (przy ich lokalnej specyfice) przyjęły podobną narrację. Czy np. na Słowacji albo w Estonii również tak opisuje się minione 25 lat? Znam jednak kilka krajów, które, stosując te same kryteria, osiągnęły sukces bez porównania większy niż Polska. Choćby bliska mi Japonia. Po katastrofie wojennej, po Hiroszimie i Nagasaki, Japonia stała się demokracją i mając pacyfistyczną konstytucję doświadczyła realnego cudu gospodarczego. Realnego, bo zbudowanego na solidnych fundamentach: na przemyśle, nowych technologiach itd. Symbolem niech będzie tokijska olimpiada w 1964 roku. Można rok ten uznać za zakończenie okresu powojennego: kraj odbudowano ze zniszczeń, gospodarka rosła 10% rocznie, Japonia pokazała światu nową, nowoczesną twarz. Z okazji igrzysk na tory wyruszył pierwszy na świecie superekspres Hikari, łączący Tokio z Osaką. Miną lata zanim Francuzi, a potem Niemcy zaprezentują podobną technologię. Nie chcę być złośliwy, ale paralele nasuwają się same: na ćwierćwiecze III RP, po bólach i trudach z układaniem trakcji, wjechał na na nie „polski” superekspres Pendolino- kupiona na kredyt, obca technologia.

W Japonii, ani wtedy w latach 60-tych, ani później nie mówiło się o dziejowym sukcesie. Po pierwsze dlatego, że z japońskiej perspektywy, gdzie świadomość historyczna wyrasta z tysięcy lat cywilizacji, takie bieżące uogólnienia brzmią infantylnie i impertynencko. Co ważniejsze jednak, o ile Japończycy mieli uzasadnione prawo do satysfakcji z osiągnięć po 45 roku, to oficjalna narracja, nie tyle ten sukces pomniejszała, co sytuowała go w stosownej sekwencji: to co udało się zbudować jest wciąż kruche, potrzeba zdwojonego wysiłku i mobilizacji by rozwijać się dalej, by gonić (przegonić?) bogate państwa Zachodu. Podobną narrację odnajdziemy w Korei Południowej czy w Singapurze. Singapur, mający dziś dochód na jednego mieszkańca wyższy niż USA, budzi na świecie podziw. Wystarczy posłuchać jednak co mówił swoim obywatelom twórca tego sukcesu Lee Kuan Yew. Do końca swoich dni (zmarł rok temu) po rytualnym pokwitowaniu przebytej drogi, zajmował się właściwie jednym: wybijaniem Singapurczyków z poczucia komfortu, studzeniem nadmiernej satysfakcji, przede wszystkim zaś wskazywaniem zagrożeń. LKY był darwinistą, powtarzał bez końca, że kto nie potrafi się zmienić, dostosować do nowych okoliczności, ten zginie, Singapur też.
Różnica w rozłożeniu akcentów narracji, tam i u nas, oddaje jak sądzę istotę rzeczy. Przy czym nam, do ich poziomu rozwoju, wciąż bardzo daleko.
Mogłoby się wydawać, że wynik wyborczy w 2015 roku, kiedy pierwszy raz w wolnej Polsce partia otwarcie kwestionująca przyjęty model rozwoju zdobywa absolutną większość, da entuzjastom III RP do myślenia. Tym bardziej, że silną pozycję zdobyły również ugrupowania otwarcie antysystemowe, z Kukizem na czele. Takiej analizy nie ma, być może dlatego, że wymagałoby to podważenia hołdowanej dotąd narracji. Chyba że rolę taką pełni opinia, wykwit intelektu pewnego profesora, jakoby Polakom się po prostu „znudziło” w dobrobycie. Zapragnęli więc dreszczowca.

Skądinąd emigracja kilku milionów energiczniejszych obywateli, też chyba jest czegoś symptomem. Timothy Garton Ash pisał niedawno w Guardianie o „krwotoku” (ang. hemorrhage) opisując to zjawisko. Świadomie przytaczam tego autora, bo ma on pojęcie o Polsce i jest daleko od prawicy. Czy zdrowy organizm cierpi na chroniczny krwotok? Emigracja ekonomiczna jest zjawiskiem powszechnym. Zdarzają się też fale powrotów, ale tylko wtedy, gdy w ojczyźnie, zwykłemu obywatelowi, zwykła praca, daje perspektywę na poprawę losu. Kiedyś do swoich krajów wracali Hiszpanie, Włosi, Grecy. W Polsce nic takiego nie zaobserwowano.

Powtarzany od lat slogan o „najlepszej Polsce od stuleci” nie podlega naukowej weryfikacji, jednak dla jego uwiarygodnienia używa się często statystyki. Wizytówką rządów Tuska miał być wysoki, nieprzerwany wzrost gospodarczy, w okresie gdy inne kraje europejskie przechodziły głęboki kryzys. Pomińmy fakt, że suche dane o wzroście PKB mają ograniczoną wartość- nie mówią jak ten PKB jest dzielony, co z niego wynika, wreszcie co jest jego sprężyną. (Do czasu Ukrainy i spadku cen ropy, o Rosji Putina też można było mówić -i mówiono! - w kategoriach sukcesu.)
Spójrzmy jednak na cyfry. To że daleko nam wciąż do Europy Zachodniej, przyznać muszą nawet entuzjaści III RP. Jak wypadamy jednak na tle krajów regionu? Podziwiany zewsząd wzrost gospodarczy powinien wszak znaleźć odbicie w rankingach PKB. W zestawieniu Banku Światowego za 2014 rok, dochód narodowy na mieszkańca mamy niższy od: Czech, Słowacji i wszystkich krajów bałtyckich. Jesteśmy gdzieś na równi z Węgrami, przed Rumunią i Bułgarią. Coś zazgrzytało?

A co z innowacyjnością, patentami? Około 25 miejsca w Unii Europejskiej. A może za rządów Tuska udało się przepchnąć choć jedną polską uczelnię z piątej setki na świecie, do np. drugiej? Nic z tych rzeczy. Czy w ogóle powstała jakaś wizja rozwoju, mająca oparcie na solidnych fundamentach (w skrócie: technologia, nie dotacje), którą zaczęto realizować? Nie zaczęto, bo nie powstała.

To skąd właściwie zachwyt nad III RP? Chyba że uznamy Polaków za urodzonych nieudaczników („brzydka i biedna panna na wydaniu”), wtedy owszem, przy tak obniżonej poprzeczce, mamy sukces. Bo to, że zagranica chwali Polskę (na ogół mało o niej wiedząc) jest zrozumiałe-dla zagranicy liczy się, żeby w Polsce był spokój, a jeśli daje się tu na korzystnych warunkach robić biznes, tym lepiej. Można oczywiście zapytać, czy komuś z naszej części świata udało się dużo więcej? Tylko że dla ambitnych elit politycznych to pytanie jest nie na miejscu. Zawsze można porównywać się do słabszych i czerpać z tego satysfakcję. Na początku lat 70-tych Korea Południowa była biedniejsza od Północnej. Po 10 latach Koreańczycy z Południa nie tylko przegonili komunistów z Północy, ale i większość krajów azjatyckich, mogli w zasadzie osiąść na laurach. Jednak od samego początku cel był inny: dogonić, a najlepiej przegonić swojego największego rywala/wroga/konkurenta- Japonię. To co wtedy wydawało się aberracją, dziś się właściwie spełniło.
Pewne jest, że przywódcy Singapuru i Korei wyśmialiby sukces kraju, z którego za chlebem wyjeżdża miliony ludzi, a wielu na miejscu żyje w niedostatku.

W Polsce, okazuje się, można jednak gładko suflować propagandę o wiekowym sukcesie. Pomijam zwykłych ludzi i ich motywacje. Zarzut dotyczy establishmentu III RP, który albo syty żyje wyobcowany od reszty społeczeństwa i jego problemów, albo ma takie polskie kompleksy, że to co jest autentycznie uważa za sukces, albo świadomie broni spetryfikowanego systemu i swego stanu posiadania. Ten system jednak, moim zdaniem, przynosi zbyt mało korzyści zwykłemu obywatelowi. A to losem tego obywatela powinny zajmować się prawdziwe elity kraju.

I właśnie dlatego PiS. Bo popierając PO czy Nowoczesną będzie „tak jak było”. PiS jest jedyną partią, która ma wizje rozwoju kraju: program odbudowy polskiego przemysłu, program tanich mieszkań, konkrety w polityce prorodzinnej. Z tego powodu, mimo wątpliwości, jestem gotów rozgrzeszyć PiS z zachowania wobec Trybunału Konstytucyjnego. Gdy wcześniej PO, łamiąc konstytucję, robiła to samo, kierowała się tylko chęcią utrzymania władzy, co sprowadzałoby się zapewne do obstrukcji wszystkiego co robi PiS, tak by uniemożliwić mu rządzenie. Oficjalnie nazywałoby się to ratowaniem polskiej demokracji przed faszyzmem. PiS natomiast, to jest mój kredyt zaufania, robi to co robi, by realizować swój program. Tym większą bierze więc na siebie odpowiedzialność. Bo gdy po roku albo dwóch okaże się, że owa wizja była tylko mamieniem wyborców, albo gdy rządy Kaczyńskiego, Szydło i Morawieckiego okażą się po prostu indolentne, to tym bardziej zasłużą na wymierzenie kary przy urnie wyborczej. Na dziś jednak, ja innej alternatywy dla Polski nie widzę.



czwartek, 14 stycznia 2016

Głos ludu

Dwa art. z lewicowego Guardiana o Polsce. Jeden wczorajszy o tym co wydarzyło się w Brukseli, drugi, wcześniejszy, Timothy G. Asha o zagrożonej polskiej demokracji. W obu przypadkach pod tekstem 1200-1300 komentarzy, w obu  większość krytyczna wobec Brukseli, wspierająca demokratyczny wybór w Polsce.
Rozumnym eurokratom powinno dać to do myślenia, nie ze względu na Polskę. Ze względu na Europę.

http://www.theguardian.com/world/2016/jan/13/ec-to-investigate-polish-governments-controversial-new-laws
http://www.theguardian.com/commentisfree/2016/jan/07/polish-democracy-destroyed-constitution-media-poland


 

Fukushima update

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=550691538428961&id=234294150068703

Ze sporym poślizgiem wrzucam garść wiadomości z Fukushimy, większość jest z ostatnich kilku tygodni. Wspominałem, że nie śledzę już tak pilnie co się tam dzieje. Takie okresowe „powroty” do Fukushimy wzbudzają jednak nieodmiennie te same dwa przeciwstawne uczucia. Z jednej strony rodzaj satysfakcji, że mija kolejny rok, a to co opisałem w książce, w istotnej części, jest wciąż aktualne, z drugiej irytacji, bo ta tragedia wciąż trwa (patrz choćby pkt.3), a świat praktycznie o niej zapomniał.

1. Na pocz. grudnia 2015 poinformowano o 11 nowych przypadkach raka tarczycy u młodych ludzi, w sumie jest ich 115. Przypominam, że wedle niektórych teorii właśnie pięć lat po katastrofie nuklearnej zachorowalność na ten typ nowotworu ma gwałtownie wzrastać. Naukowcy (wszyscy?) twierdzą jednak, że nie ma powodów do obaw-zachorowalność u najmniejszych dzieci jest w normie, a to one właśnie są najbardziej narażone na skutki promieniowania. Czekamy na kolejne dane.
2. Niekończąca się historia wycieku skażonej wody. Tym razem w kanale pod zniszczoną elektrownią zgromadziło się 400 ton wody skażonej 4000 razy bardziej niż w podobnym miejscu rok wcześniej. Tepco chce wypompować tę wodę, a kanał zalać betonem.
3. Wciąż nie wiadomo trzech podstawowych rzeczy. Ile czasu potrzeba na uprzątnięcie zniszczonych reaktorów. W jaki sposób tego dokonać skoro nawet roboty nie mogą pracować przy tak wysokim napromieniowaniu . Ile to wszystko będzie kosztować. Naohiro Matsuda jest od niedawna odpowiedzialny w TEPCO za usuwanie zniszczeń. W przeciwieństwie do swoich poprzedników nie mami społeczeństwa. „Nikt wcześniej podobnej katastrofy nie doświadczył. Nie ma podręczników jak sobie z tym radzić.”
Tuż po awarii mówiło się o 30-40 latach potrzebnych na uprzątnięcie, teraz o min. 50.
I news już stycznia:naukowcy wykreują wirtualną rzeczywistość odzwierciedlającą zniszczone reaktory, co ułatwić ma planowanie i dobranie odpowiednich metod likwidacji zniszczeń świecie realnym.
4. Okazuje się, że feralnego 11 marca 2011 roku gdy zaczęła się awaria elektrowni i rząd wydał alarm zagrożenia nuklearnego, w ciągu kolejnych 24 godzin zaledwie 16% mieszkańców prefektury Fukushima się o tym dowiedziało. To jest, jak sądzę, memento dla wszystkich korzystających z energetyki jądrowej na świecie
5. 90% drzewostanu jodeł w lasach z okolic elektrowni wykazuje anomalie w rozwoju.
6. Kolejna elektrownia, w Takahama, dostaje zielone światło na ponowne uruchomienie.
7. Prefekturę Fukushima po 2011 roku opuściło 39 tys. mężczyzn i 75 tys. kobiet. Pamiętajmy, że to dość duża prefektura i wiele osób ewakuowało się w ramach jej granic. Tu mowa jest tylko o tych co wyjechali w inne części kraju. Dane wskazują na rozbicie rodzin-kobiety z dziećmi wyjeżdżały dużo częściej. Poza tym istnieją miejscowości, np. te cztery w bezpośrednim sąsiedztwie elektrowni, gdzie ewakuacja utrzymuje się na poziomie 100%. Tylko 15% ewauowanych z Fukushimy chce planuje powrót do swoich domów.
8. Rośnie liczba samobójstw w pref. Fukushima bezpośrednio związanych z katastrofą. Liczba 19 (do listopada, za 2015r.) nie wydaje się zbyt wysoka, zastanawiam się jednak, czy zawsze da się wyodrębnić przypadki jako następstwa tragedii 11 marca 2011, z ogólnej liczby samobójstw, których w Fukushimie jest dużo więcej. Tak czy inaczej chodzi głównie o efekty uciążliwości długotrwałego życia w stresie, na skutek ewakuacji, utraconej rodziny i dobytku, czy lęku przed skażeniem.
9. Sam się dziwię że dopiero teraz-robotnicy w grudniu usunęli słynny baner witający przybyszów, bodaj w Futabie, gdzie znajduje się elektrownia, cyt. z pamięci: „Energetyka jądrowa drogą świetlanej przysłości”.
 10. Na koniec coś sympatycznego. Do ewakuowanej miejscowości Okuma, 3 km. od zniszczonej elektrowni, pierwszy raz po katastrofie wróciły na zimę łabędzie, 17 sztuk. Miejscowi urzędnicy w białych strojach ochronnych przychodzą je dokarmiać. Może to znak, że Okuma ma jeszcze szansę by odżyć i za łabędziami wrócą kiedyś mieszkancy :)
http://ajw.asahi.com/…/0311disaster/fukushima/AJ201512170001

środa, 6 stycznia 2016

Jeszcze o imigracji

Ciekawe ujęcie tematu imigracji w Europie, w ostatnich kilkudziesięciu latach.  


Autor, jak się zdaje, ma raczej przychylny stosunek do imigrantów, twierdząc zarazem, że Europa nie poradziła sobie z problemem. Ani z asymilacją w wersji francuskiej, ani, jak w przypadku Niemiec czy Wielkiej Brytanii, z multikulturalizmem. Praprzyczyną miał być nie rasizm Europejczyków tylko globalne zjawiska przełomu wieków: rozpad więzi społecznych, różnice w dochodach, podmywana demokracja i społeczeństwo obywatelskie. To spowodowało z jednej strony rosnącą niechęć do obcych, z drugiej na nowo poszukiwanie swojej odrębnej tożsamości u przybyszów, czasem już w drugim czy trzecim pokoleniu. 
Teza jak teza, można dyskutować, jakie jest jednak remedium? Na samym końcu, idąc za wywodem, autor mgliście proponuje wzmocnienie demokracji i społeczeństwa obywatelskiego. Tak...ale trochę czasu chyba z tym zejdzie. Co robić dzisiaj? ;)

Czytam akurat wywiad rzekę z Lee Kuan Yew, ojcem Singapuru, który zmarł w zeszłym roku. Postać kontrowersyjna, ale w ostatnich kilku dekadach pełnił on rolę orientalnego mędrca, do którego zjeżdżali wszyscy możni tego świata po poradę (np. każdy kolejny prezydent USA). A on nauczał i pouczał, właściwie na każdy temat.
LKY mówi sporo o islamie i podaje przykład muzułmańskiej Malezji. Pół wieku temu było to raczej sekularne społeczeństwo: zachodnie ubrania, wieprzowina, wino. Potem nastąpiła jednak zmiana: diety, chusty kobiece. To oczywiście wciąż inna, miększa forma Islamu niż na Bliskim Wschodzie, ale sam proces jest ciekawy i należy go rozpatrywać w dłuższym okresie czasu. Lee mówi, że stało się tak pod wpływem Arabii Saudyjskiej, ortodoksyjnego nauczania i pomocy materialnej stamtąd płynących.

Osobiście za błąd uważam wpuszczenie miliona przybyszów z Bliskiego Wschodu i okolic przez Niemców. Ale skoro tak się stało, to należy życzyć im by poradzili sobie z tym problemem- zadanie na dziesiątki lat. Im bardziej wyalienowani poczują się przybysze, tym chętniej zwracać się będą ku twardej religii. Saudowie nie kwapią się z przyjmowaniem tych ludzi do siebie. Oferują za to Europejczykom budowę setek meczetów gratis. Warto sprawdzać o czym się tam będzie mówić.

piątek, 1 stycznia 2016

wtorek, 22 grudnia 2015

Najkrócej

Mógłbym długo, będzie krótko. Moim zdaniem, kto chce w istotnym stopniu zrozumieć obecny konflikt polityczny w Polsce, powinien przyjrzeć się temu, co od lat dzieje się w Tajlandii. (Wspomniałem o tym w poście przed wyborami.)

Być może źle odczytuję sytuację, być może będę tego kiedyś żałował, ale uważam, że to Kaczyński i PiS bardziej przysługują się dziś polskiej demokracji niż strona przeciwna. Choć dla mnie i tak głównym motywem poparcia dla tej partii jest jej program gospodarczo-społeczny oraz obecność w rządzie takich osób jak Mateusz Morawiecki.

piątek, 4 grudnia 2015

O uchodźcach z ukosa.

Z ukosa czyli z japońskiej perspektywy. Miałem pisać o tym wcześniej, teraz czuję się ponaglony przez okoliczności: kilka dni temu w całej Japonii odbyły się demonstracje za i przeciw przyjmowaniu uchodźców. W sumie nic znaczącego: zebrało się w każdym przypadku po kilkadziesiąt osób.

Warto jednak zwrócić uwagę, zwłaszcza w świetle obecnej sytuacji w Europie, na japońskie podejście do azylantów i szerzej imigracji. Stosując kryteria (części) europejskich elit, Japonia musi być jednym z bardziej ksenofobicznych krajów na świecie. Uchodźców się tu po prostu (niemal) nie przyjmuje. W ostatnich dwóch latach, z rekordowej liczby kilku tysięcy wniosków o azyl, zaakceptowano tylko jedenaście.

Zupełnie inaczej niż w Europie wyglądała też polityka imigracyjna Japonii po wojnie. W czasie boomu gospodarczego Niemcy czy Francja sprowadzały robotników m.in. z krajów islamskich, pozwalając im osiedlić się na stałe. Japończycy otwierali drzwi dużo powściągliwiej, a jeśli już to pozwalali wjechać np. Irańczykom bez wiz pracowniczych, wiedząc doskonale, że będą oni pracować na czarno, a tym samym da się ich łatwo potem „zachęcić” do powrotu. Na stały pobyt zaproszono natomiast potomków japońskich emigrantów z Ameryki Południowej. Drugie, trzecie pokolenie tych ludzi, z Peru albo Brazylii, zwykle bez znajomości języka, przyjeżdżało pracować w fabrykach Toyoty czy Mitsubishi. Z asymilacją było i jest różnie, w miejscowościach takich jak Hamamatsu potworzyły się brazylijskie getta, są problemy wychowawcze z młodzieżą, część nie chodzi do szkoły. Kiedy w 2008 roku nastąpił krach w gospodarce światowej i spadły zamówienia w japońskich fabrykach, władze Japonii zaproponowały swoim krewniakom z Ameryki Południowej gotówkę pod warunkiem, że opuszczą Japonię i już nie wrócą.

Ostatnio mówi się zaś dużo o sprowadzaniu z Filipin i Indonezji pielęgniarek do opieki nad starzejącym się społeczeństwem. Warunki ustawiono jednak tak, że kobiety te, zatrudniane od razu po przyjeździe (rodzaj stażu, słabsze pieniądze), mają 2-3 lata by zdać stosowny egzamin zawodowy, całkowicie po japońsku. W pierwszym podejściu udało się to bodaj tylko jednej dziewczynie. Test, poza wiedzą medyczną, zawierał tak trudne kanji (japońskie litery), że nawet rodowity Japończyk nie potrafił ich odczytać. Protestowano, przepisy miały zostać złagodzone, ale faktem jest, że większość z pierwszej fali opiekunek odesłano do domu.

Tak z grubsza wygląda, dość bezwzględny, świat polityki imigracyjnej w Japonii. Podaję te przykłady nie po to, żeby chwalić Japonię, ale dlatego, że jej podejście do imigracji jest niemal dokładnym przeciwieństwa modelu, który przyjęła Europa Zachodnia. Do Japonii ideologia multikulturalizmu nigdy nie dotarła. Dla przeciętnego Japończyka stwierdzenie: jest pan ksenofobem nic nie znaczy. Poczucie odrębności kulturowej i wynikających stąd konsekwencji, są za to czymś naturalnym: obcy, zwłaszcza w dużych ilościach i w dłuższym okresie czasu narusza harmonię społeczną, a ta jest najważniejsza.
Wyobrażam sobie zdziwienie Japończyków, gdy dowiedzieli się, że reakcją bodaj premiera Camerona na zdjęcie utopionego 3-letniego chłopczyka u wybrzeży Turcji, była zgoda na większą ilość uchodźców w Wielkie Brytanii. Niejedna japońska gospodyni domowa, jestem pewien, widząc te zdjęcia szczerze uroniła łzę, w żaden sposób jednak wydarzenie to nie łączy się w jej umyśle z polityką imigracyjną. To są dwa różne światy, dwie nieprzecinające się linie. Jeśli zatem tak reaguje zwykły Japończyk, to co dopiero konserwatywny establishment tego kraju. Tokio, mimo okresowej krytyki, załatwia takie sprawy na ogół wyciągając gotówkę, by pomóc na miejscu.

Czy znaczy to, że Japończycy to oszaleli rasiści broniący się przed wszystkim co obce? Nic z tych rzeczy, to najmilszy, najdelikatniejszy naród na świecie, o czym przekonują się rekordowe ostatnio liczby zagranicznych turystów nawiedzających Kraj Kwitnącej Wiśni. Niewiele ma to jednak wspólnego z liberalną polityką imigracyjną. Dotyczy to również -niestety- tych naprawdę potrzebujących schronienia od prześladowań z bliskiej kulturowo Azji Wschodniej.

Japończycy obserwują oczywiście kryzys uchodźców w Europie, który, jak nietrudno zgadnąć, nie nastawi ich przychylniej do imigracji. Moją uwagę zwróciły jednak komentarze obcokrajowców mieszkających w Japonii, chodzi o anglojęzyczne fora internetowe, a więc w większości zapewne o Anglosasów. Zwykle, aż do przesady, krytykują oni różne aspekty życia w Japonii: politykę, gospodarkę, stosunki męsko-damskie. Teraz zdecydowana większość z nich przeciwna jest przyjmowaniu uchodźców do Japonii. Mówią o japońskiej odrębności, o braku tolerancji i doświadczenia w obchodzeniu się z wyznawcami islamu, o terroryzmie i błędach które popełniły ich kraje w polityce imigracyjnej.

Przewija się jednak jeszcze jedna rzecz, nawet jeśli nie zawsze wyrażona wprost. Większość tych ludzi, z USA, Kanady czy UK, wyrosło w społeczeństwach wieloetnicznych, z ich różnorodnością, z fascynującymi, ale i będącymi źródłem problemów, napięciami kulturowymi. W Japonii pierwszy raz zetknęli się ze zjawiskiem przeciwnym- ze wspólnotą homogeniczną kulturowo. Część z nich docenia walory tego życia, nawet jeśli sami funkcjonują na obrzeżach społeczeństwa. Życie w Japonii jest może kulturowo monotematyczne, ale mimo egzotyki, po rozpoznaniu kodu kulturowego staje się też łatwiejsze, w jakimś sensie bezpieczniejsze, poprzez powszechnie i naturalnie przyjmowane normy zachowań, przez przewidywalność reakcji. Gwałtowne zmiany technologiczne odbywają się tu w jednorodnej tkance społecznej, dając poczucie stabilności, „bycia u siebie”.

Multikulturalizm Europy Zachodniej i Japonia: dwa przeciwległe bieguny. Wyobrażam sobie fascynującą dyskusję o zderzeniu atawistycznych czy plemiennych odruchów z ideologią, roztrząsanie odmiennie pojmowanej, tu i tam, moralności. O ile jednak w Japonii istnieje dość szeroki konsensus, że różnice kulturowe istnieją, że są kultury bliższe i dalsze, że asymilacja stanowi problem dla obydwu stron: kraju przyjmującego i imigrantów, o tyle w Europie Zachodniej, na skutek przyjętej narracji, całe połacie tej problematyki zostały wyłączone z oficjalnego dyskursu. Ludzie boją się mówić, może nawet myśleć krytycznie o imigracji i przybyszach z innych krajów. Jednak zepchnięte, czasem nawet do podświadomości, problemy istnieją i nabrzmiewają.

Czytam felieton, niezwykle poprawny, Pankaj Mishry na stronie Bloomberga- miejsce poważne i dalekie od wszelkich skrajności. Komentarze internautów są w większości krytyczne wobec multikulturalizmu i ostatniej polityki imigracyjnej. To samo spotykam w prasie niemieckiego środka np. w Die Welt.

Polska, w przeciwieństwie do Europy Zachodniej, ma tę luksusową sytuację, że może kształtować politykę imigracyjną unikając błędów, które popełniono tam. Nie ma absolutnie nic złego w stwierdzeniu, że Ukrainiec czy Białorusin łatwiej zasymiluje się u nas, niż przybysz z Maroka czy Syrii, że łatwiej w Polsce będzie chrześcijaninowi z Bliskiego Wschodu niż ortodoksyjnemu wyznawcy islamu. Tak samo nie powinno być złamaniem tabu stwierdzenie, że skoro postchrześcijańska Europa Zachodnia ma problemy z muzułmanami, to tym bardziej zrozumienia wymagają obawy wciąż chrześcijańskiej Polski. Ludzie mają prawo się bać, gdy na terenie ich parafii wyrosną meczety.

Jasne że po takim wyłożeniu problemu, usłyszymy znowu o polskiej ksenofobii, plemienności i o niedorozwoju świadomości europejskiej. Japonia też, rytualnie, słyszy od różnych szacownych gremiów upomnienia o konieczności większego otwarcia na obcych. Jednak wizerunkowi Japonii na świecie to jakoś nie przeszkadza. W zeszłym roku, w rankingu krajów o najsilniejszej marce, czyli uznaniu ( tzw. Country Brand Index, http://www.futurebrand.com/cbi/2014 ), Japonia zajęła pierwsze miejsce bijąc wszystkie potęgi Zachodu, w tym Skandynawię uchodzącą za najszczęśliwszą i najlepszą do życia. Co ten świat widzi w Japonii, mimo problemów gospodarczych, Fukushimy i last but not least tak „wąskich horyzontów” ?

Uczone głosy instruują nas ostatnio, że homogeniczność narodu prowadzi do jego uwiądu, zaniku kreatywności. Niech będzie. Wciąż jednak niemal każdemu krajowi na świecie życzyłbym tylu patentów rejestrowanych co roku, czy nawet noblistów w naukach ścisłych, ilu ma Japonia.